slavernij+in+Suriname

=Slavernij in Suriname=



//De slaven, een mens die niet vrij is en wordt gedwongen bepaald werk te doen, kwamen bijna allemaal uit Afrika.// De WIC, West-Indische Compagnie, begon met handelen in slaven omdat er veel vraag naar was. De slaven werden in Afrika overvallen en onder dwang van een leger meegenomen naar de schepen. Of ze werden van een //stamhoofd of Afrikaanse handelaar gekocht// in ruil voor voeding, kleding of wapens. Vooral het laatste, want veel stammen waren in oorlog. De gevangen van de andere stam verkochte ze dan aan de Nederlandse handelaren. De slaven werden onder slechte omstandig- heden //op een schip vervoerd// naar bijvoorbeeld Suriname of Curaçao.

Ze lagen dagen lang naast elkaar vastgeketend op planken (zie foto hierinder!) en kregen weinig te eten. De slaven werden een keer per week op het dek gezet om gewassen te worden. Omdat ze slaven dagenlang op de planken lagen, waren ze helemaal stijf. Het schip gaat heen en weer op zee, dus de slaven hadden allemaal schuurwondjes op hun lichaam. Ze werden gewassen met zeewater, maar zeewater is zout! Dat moet erg veel pijn hebben gedaan, wanneer zout in de wondjes kwam. Na het wassen moesten de slaven weer terug naar hun plank om vervolgens weer dagen in het ruim te liggen. De slaven deden hun behoefte op de plank, dus het stonk verschrikkelijk in het ruim, wat een ontzettend slechte hygiëne veroorzaakte. Hierdoor ontstonden er ziektes en gingen er veel slaven dood tijdens de reis. Wat niet erg verrassend was tijdens deze onmenselijke reis. De slaven werden gewoon als vee behandeld, niet als mensen!
 * Onmenselijke reis**

Na een vreselijke overtocht verkochten de slavenhandelaren de slaven door aan plantage-eigenaren in Surimane of andere delen in Amerika. Nederland had de grootste plantages in Suriname en Brazilië. Aangekomen in, //het tegenwoordig Zuid-Amerikaanse land, Suriname// werden de slaven aan plantagehouders verkocht. Tot grote frustratie van de kleine plantage-eigenaren hadden de grote eigenaren de koop vaak al gesloten voordat het schip gearriveerd was. De rest moest wachten tot de openbare verkoop of veiling, waar de overgebleven en vaak zieke en verzwakte slaven verkocht werden. Na de verkoop werden de slaven gebrandmerkt met het teken van de plantage. In 1862, een jaar voor de afschaffing van slavernij, telde Suriname ongeveer 200 plantages. Gemiddeld woonden op een plantage honderd slaven. //De meeste plantages verbouwden suikerriet// - andere ook koffie en cacao - en waren gelegen aan de Surinamerivier.
 * Nederlandse kolonie Suriname**

//De plantage, landbouwbedrijf//, werd geleid door een Europese directeur en zogeheten blankofficieren. De eigenaar van de plantage woonde vaak in Nederland. Zijn financiën liet hij over aan een administrateur. Die woonde meestal in Paramaribo. Het vuile werk op de plantage werd opgeknapt door de Afrikaanse slavenopzichters, de bastiaans. Met zwepen en andere martelwerktuigen hielden zij de slaven in toom. Hieronder beschrijft Stedman in de 18e eeuw, dat niet de Afrikanen onmensenlijk waren, maar juist de Europeanen. Hiermee bewijst hij dat in Suriname de meest vreselijke dingen gebeurde:
 * Plantages**




 * Stedman deed onderzoek in Suriname naar de slavenhandel en schrijft i n 1792: //"Men hing 'er zes van op;// //en de zevende wierd// //met een yzeren// //bout levendig geradbraakt. [..]// //Zulde wreedheden noodzaken// //my te verklaaren,// //dat van// //de Europeaanen en Africaanen,// //welke// //deeze Volkplanting bewoonen, de eerstgemelden// //de// //meest ontmenschten zyn."// ||

De nieuwkomers deden het zware werk op het veld. De ambachtsslaven hadden veelal een eigen plek waar ze hun vak konden uitoefenden, waardoor hun omstandigheden iets minder zwaar dan die van de veldslaven. De huisslaven waren vaak statussymbool van de meester (zie hieronder!), om te laten zien hoe rijk hij is. Ze waren meestal flink uitgedost, dure kleren, en droegen luxe spullen. Als de meester rijk was, had hij veel slaven in huis, waardoor het werk licht was. Huisslaven hadden vaak blanke vaders, en soms hun eigen meester, wat het allemaal erg ingewikkeld maakte. In enkele gevallen werden slaven vrijgelaten. Dit waren meestal de kinderen van een slaveneigenaar en een slavin. Ook werden slaven vanwege ouderdom of ziekte vrijgelaten. Een zieke of oude slaaf minder scheelde de plantage-eigenaar in de kosten.

In 1814 tekende Koning Willem I een verdrag dat er niet meer mocht worden gehandeld in slaven. Toch duurde het nog bijna 50 jaar voordat de slavernij in Nederlandse gebieden werd verboden, op 1 juli 1863. Voor de verdere info zie “afschaffing”. In 1954 werd Suriname een land onder toezicht van Nederland. Op 25 november 1975 wordt Suriname een onafhankelijk land.
 * Afschaffing**

Meer informatie en filmpjes kun je vinden op:


 * []
 * []